অসমীয়া

তেওঁ বিৰক্ত প্ৰকাশ কৰিলে আৰু মুখ ঘূৰাই ল’লে,

কিহে তোমাক জনাব যে, হয়তো সি পৰিশুদ্ধ হ’ব,

আনহাতে যিয়ে নিজকে অমুখাপেক্ষী বুলি ভাবে,

অথচ সি পৰিশুদ্ধ নহ’লেও তোমাৰ কোনো দায়িত্ব নাই,

আৰু সি (আল্লাহক) ভয়ো কৰে,

কেতিয়াও নহয়, নিশ্চয় এইখন হৈছে উপদেশ বাণী,

এইখন মৰ্যাদাসম্পন্ন ছহীফাত লিপিবদ্ধ।

লেখক বা দূতসকলৰ হাতত।

মানুহ ধ্বংস হওক, কিমান যে অকৃতজ্ঞ!

শুক্ৰবিন্দুৰ পৰা। তেওঁ তাক সৃষ্টি কৰিছে, পিছত তাৰ পৰিমিত বিকাশ সাধন কৰিছে,

তাৰ পিছত তেৱেঁই তাক মৃত্যু প্ৰদান কৰে আৰু কবৰস্থ কৰে।

কেতিয়াও নহয়, তেওঁ তাক যি আদেশ কৰিছিল সেয়া সি এতিয়াও পূৰণ কৰা নাই।

নিশ্চয় আমি প্ৰচুৰ পৰিমাণে পানী বৰ্ষণ কৰোঁ,

তাৰ পিছত আমি তাত উৎপন্ন কৰোঁ শস্য;

যায়তুন আৰু খেজুৰ গছ,

ফল-মূল আৰু তৃণ-ঘাঁহ,

এতেকে যেতিয়া তীক্ষ্ণ (বিকট) শব্দ আহিব,

আৰু তাৰ মাক-বাপেকৰ পৰা,

সেইদিনা সিহঁত প্ৰত্যকৰে হ’ব এনে এক গুৰুতৰ অৱস্থা, যি অৱস্থাই তাক সম্পূৰ্ণৰূপে ব্যস্ত ৰাখিব।

হাঁহিৰে ভৰা, আনন্দত উৎফুল্লিত,

ক’লা আৱৰণে আৱৰি ধৰিব।